نحوه ارايه كمكهاي اوليه
Posted by: . on: آوریل 6, 2008
چگونه ارايهكننده كمكهاي اوليه باشيم
يادگيري كمكهاي اوليه از يك كتاب راهنما يا يك دوره آموزشي، با آنچه در واقعيت اتفاق ميافتد كاملاً مشابه نيست. اكثر ما در برخورد با «موارد حقيقي» دچار نگراني ميشويم. با مقابله كردن با اين نوع احساسات، بهتر قادر به برخورد با موارد غيرمنتظره خواهيم بود.
هر آنچه در توان داريد، انجام دهيد
علم كمكهاي اوليه، سختگير نيست و خطاهاي انساني را ميپذيرد. حتي با درمان مناسب و سختترين كوششهاي شما، امكان دارد مصدوم در حد انتظار پاسخ ندهد. بعضي وضعيتها حتي با بهترين مراقبت پزشكي، به ناچار به مرگ منتهي ميشوند. اگر در حد توان تلاش كنيد، وجدان شما آسوده خواهد بود.
خطرها را ارزيابي كنيد
اصل طلايي و اوليه آن است كه «اول سعي كنيد ضرر نرسانيد». بايد از درماني استفاده كنيد كه به احتمال قوي براي مصدوم مفيد واقع ميشود و نبايد فقط از جهت اينكه كاري انجام داده باشيد، درماني را به كار ببريد كه در مورد كارايي آن اطمينان نداريد. اصل «انسان نيكوكار»، از افرادي كه در وضعيت اورژانس براي كمك به ديگران پا به صحنه ميگذارند، حمايت ميكند ولي از افرادي كه حد و مرزهاي پيشرفته شده را زير پا ميگذارند، پشتيباني نميكند. اگر خونسردي خود را حفظ كنيد و از راهكارهاي مشخص شده در اين كتاب پيروي كنيد، نيازي به نگراني درباره عواقب قانوني نخواهيد داشت.
مسؤوليتهاي شما
مسؤوليتهاي ارايهكنندگان كمكهاي اوليه بهطور مشخص تعيين شده است. اين موارد عبارتند از:
ارزيابي سريع و بيخطر يك وضعيت اورژانس و فراخواني كمكهاي مناسب
محافظت از مصدومان و ساير افراد حاضر در صحنه در برابر خطرها
شناسايي آسيب يا نوع بيماري مصدوم در حد امكان
ارايه درمان به موقع و مناسب به هر كدام از مصدومان (درمان وضعيتهاي بسيار خطرناك اولويت دارد).
فراهم كردن شرايط انتقال مصدوم به بيمارستان، نزد يك پزشك يا منزل وي (بسته به ضرورت)
در صورت نياز به كمكهاي پزشكي، باقي ماندن در كنار مصدوم تا زماني كه امكان ارايه مراقبتهاي بيشتر فراهم شود.
گزارش كردن مشاهدت خود به افرادي كه مراقبت از مصدوم را به عهده ميگيرند و در صورت نياز، ارايه كمكهاي بيشتر
پيشگيري از انتقال متقاطع عفونت بين خود و مصدوم در حد امكان .
وضعيت را ارزيابي كنيد در مورد واقعه از مصدوم يا ناظران سؤال كنيد. سعي كنيد آسيبهاي وي را شناسايي كنيد و ابتدا موارد ضروري را درمان كنيد. مصدوم را تا زماني كه كاملاً ضروري نباشد، حركت ندهيد.
با اطمينان اقدام به مراقبت از مصدوم كنيد
هر مصدومي بايد احساس امنيت داشته باشد و بداند كه فرد كارآزمودهاي از وي مراقبت ميكند. با رعايت نكات زير، ميتوانيد جوي از اطمينان و اعتماد به وجود آوريد:
هم واكنشهاي خود و هم مشكل ايجاد شده براي مصدوم را كنترل كنيد.
خونسرد و منطقي عمل كنيد.
خوش رفتار ولي قاطع باشيد.
با مهرباني اما هدفدار و صريح با مصدوم صحبت كنيد.
ايجاد اطمينان
در طول زمان معاينه و درمان مصدوم، با وي صحبت كنيد.
به وي توضيح بدهيد كه قصد داريد چه كاري انجام دهيد.
سعي كنيد با دادن پاسخهاي صادقانه به سؤالات بيمار، تا جايي كه ميتوانيد از ترس وي كم كنيد. در صورتي كه پاسخ سؤالي را نميدانيد، اين مطلب را به بيمار بگوييد.
حتي پس از پايان درمان، باز هم اطمينان بخشيدن به بيمار را ادامه بدهيد. همچنين در مورد خويشاوندان نزديك مصدوم يا هر شخص ديگري كه بايد از اين حادثه مطلع شود، سؤال كنيد. از مصدوم بپرسيد كه آيا لازم است مسؤوليتهايي را كه بر عهده وي بوده (مثلاً رفتن به مدرسه به دنبال فرزندش) انجام دهيد.
فردي را كه مطمئن هستيد در حال مرگ و يا شديداً بدحال يا آسيبديده است، رها نكنيد. به گفتگو با مصدوم ادامه بدهيد و دست وي را بگيريد؛ هرگز اجازه ندهيد كه فرد احساس تنهايي كند.
گفتگو با خويشاوندان
رساندن خبر فوت به خويشاوندان مرحوم معمولاً از وظايف پليس يا پزشك مربوطه است. با اين وجود، مناسب است كه شما به خويشاوندان و دوستان فرد بگوييد كه وي مصدوم يا بيمار شده است. هميشه مطمئن شويد كه اولين شخص طرف گفتگو با شما، همان شخص مناسب و مرتبط با حادثه است. سپس، در حد توان ساده و صادقانه، به توضيح ماجرا بپردازيد و در صورت لزوم، محلي را كه مصدوم به آنجا منتقل شده هم ذكر كنيد. مبهم يا اغراقآميز سخن نگوييد چون اين كار ميتواند دلواپسي بيمورد ايجاد كند. بهتر است به جاي دادن اطلاعات گمراهكننده به فرد در مورد يك آسيب يا بيماري، اظهار بياطلاعي كنيد.
نحوه برخورد با كودكان
كودكان كم سن و سال بسيار زيرك هستند و هر گونه ترديد و دودلي شما را به سرعت درك ميكنند. اعتماد كودك آسيبديده يا بيمار را از طريق گفتگوي ابتدايي با فرد مورد اعتماد وي (در صورت امكان يكي از والدين) جلب كنيد. در صورتي كه پدر يا مادر كودك، شما را بپذيرند و متقاعد شوند كه كمك شما مؤثر واقع خواهد شد، اين حس اعتماد به كودك منتقل ميشود. هميشه در مورد روند كار و آنچه قصد داريد انجام دهيد، با جملاتي ساده به كودك توضيح بدهيد؛ از بالاي سر كودك با او صحبت نكنيد. نبايد كودك را از مادر، پدر يا ساير افراد مورد اعتماد وي جدا كنيد.
ارايه كمكهاي اوليه به يك كودك سعي كنيد كه كودك ضمن درمان شما، احساس آرامش و اطمينان كند. هميشه بدون توجه به اينكه سن كودك چقدر است، در مورد آنچه انجام ميدهيد به وي توضيح دهيد.
مراقبت از خود
حفاظت از خود در برابر آسيب و عفونت در واقع ارايه كمكهاي اوليه، بسيار پراهميت است. يكي از قواعد اوليه در ارايه كمكهاي اوليه، اطمينان پيدا كردن از بيخطر بودن موقعيت پيش از شروع درمان مصدوم است. به خاطر بسپاريد كه عفونت حتي با وجود آسيبهاي نسبتاً جزيي، ميتواند يك خطر باشد. از اين رو لازم است كه گامهايي را در جهت جلوگيري از تماس با عفونت مصدوم يا عدم انتقال عفونت خود به مصدوم، طي كنيد. به علاوه، بايد مراقب سلامت رواني خود باشيد و سعي كنيد كه برخوردي مؤثر با استرس داشته باشيد.
امنيت شخصي
در موقعيتهاي خطرناك، دست به اقدامات قهرمانانه نزنيد. اگر خود را در معرض خطر قرار دهيد، احتمالاً نميتوانيد به صورتي مؤثر به مصدومان كمكرساني كنيد. هميشه ابتدا وضعيت خود را ارزيابي كنيد و مطمئن شويد كه موقعيتي كه قصد ورود به آن را داريد، براي شما خطري ايجاد نميكند.
اقدامات در وضعيتهاي اورژانس
در هر موقعيت اورژانس، بايد از يك مجموعه اقدامات مشخص پيروي كنيد. از اين طريق، شما قادر خواهيد بود موارد ضروري را اولويتبندي كنيد و شخصاً تصميمگيري كنيد. گامهاي اصلي عبارتند از: ارزيابي وضعيت، بيخطر كردن محل، ارايه كمكهاي اورژانس و كمك گرفتن از ديگران. قبل از دست زدن به هر كاري، سعي كنيد بر احساسات خود غلبه كنيد و يك لحظه بينديشيد. بسيار مهم است كه خود را در معرض خطر قرار ندهيد بنابراين در مواردي كه خطرناك است، به سرعت وارد نشويد. به خطر وجود گاز يا بنزين دقت كنيد. به علاوه، سعي نكنيد همه كارها را به تنهايي انجام بدهيد.
اولويتهاي كمكهاي اوليه
وضعيت را ارزيابي كنيد. به سرعت و با حفظ خونسردي، آنچه را كه رخ داده تحت نظر بگيريد و به دنبال هرگونه خطر تهديدكننده خود يا مصدوم بگرديد. هرگز خود را در معرض خطر قرار ندهيد.
محل را از خطر عاري كنيد. در حد توان، مصدوم را از خطر محافظت كنيد اما به محدوديتهاي خودتان هم واقف باشيد.
كمكهاي اورژانس را ارايه دهيد. وضعيت تمام مصدومان را ارزيابي كنيد تا بتوانيد اولويتها را مشخص كنيد و اول آنهايي را كه دچار وضعيتهاي تهديدكننده حيات هستند درمان كنيد.
از ديگران كمك بگيريد. به سرعت مطمئن شويد كه هرگونه كمك طبي ضروري يا كمكهاي تخصصي درخواست شدهاند و در راه هستند.
ارزيابي وضعيت
رويكرد شما بايد بسيار سريع و در عين حال با حفظ خونسردي و كنترل باشد. اولويتهاي كاري شما عبارتند از: شناسايي هرگونه خطر براي خودتان، مصدوم و ناظران، سپس بررسي امكانات موجود و نوع كمكي كه ممكن است به آن نياز داشته باشيد. هنگامي كه پيشنهاد كمك به شخص ميدهيد، بگوييد كه از مهارتهاي كمكهاي اوليه برخوردار هستيد. اگر هيچ پزشك، پرستار يا افراد كارآزموده ديگري در محل حضور ندارند، با خونسردي مسؤوليت را بپذيريد. ابتدا سؤالات زير را از خود بپرسيد:
آيا خطر همچنان وجود دارد؟
آيا جان كسي در معرض خطر فوري قرار دارد؟
آيا ناظري براي كمك وجود دارد؟
آيا من به كمك تخصصي نياز دارم؟
بيخطر كردن محل
شرايطي كه منجر به وقوع حادثه شده است، ميتواند همچنان خطرزا باشد. فراموش نكنيد كه امنيت خودتان در درجه اول قرار دارد. اغلب اقدامات ساده (مثل خاموش كردن يك سوييچ) براي بيخطر كردن محل كفايت ميكند. اگر نميتوانيد خطر تهديدكننده حيات را از بين ببريد، بايد سعي كنيد بين مصدوم و محل خطر، قدري فاصله ايجاد كنيد و در صورت امكان، ميزان خطر را به حداقل برسانيد. به عنوان آخرين اقدام، بايد مصدوم را از محل خطر دور كنيد (به مبحث « جابهجا كردن بيماران » مراجعه كنيد). معمولاً براي جابهجا كردن مصدوم به تجهيزات و كمكهاي تخصصي نياز خواهيد داشت.
بيخطر كردن وسيله نقليه در برخورد با مصدومي كه داخل وسيله نقليه است، خاموش كردن سوييچ در اولويت قرار دارد. اين عمل خطر ايجاد آتشسوزي ناشي از شمع اتومبيل را كاهش ميدهد.
ارايه كمكهاي اورژانس
پس از بيخطر شدن محل، به سرعت يك بررسي مقدماتي و ارزيابي اوليه از هر مصدوم انجام دهيد تا مصدوماني را كه به كمكهاي اوليه اورژانس نياز دارند، فوراً درمان كنيد. به هر حال، درخواست كمك ضروري را به تأخير نيندازيد؛ در صورت امكان، از يك ناظر بخواهيد كه اين كار را انجام دهد. براي پي بردن به وجود يا عدم وجود تنفس در مصدوم، به قفسه سينه وي نگاه كنيد. در مورد هر مصدوم، موارد زير را بررسي كنيد:
آيا مصدوم هوشيار است؟
آيا راه تنفس باز است؟
آيا مصدوم نفس ميكشد؟
آيا نشانههاي گردش خون در مصدوم وجود دارند؟ مشاهدات شما، اولويتها و نيز زمان نياز به كمك و ميزان كمك موردنياز را تعيين ميكنند.
انجام كمكهاي اورژانس به محض برطرف شدن خطر، ارزيابي اوليه را انجام دهيد: بررسي كنيد كه آيا راه تنفس مصدوم باز است، نفس ميكشد و نشانههاي كار كردن قلب و گردش خون وجود دارند يا خير.
كمك گرفتن از ديگران
گاهي امكان دارد كه همزمان با چندين كار مواجه شويد: حفظ امنيت، تماس تلفني براي درخواست كمك و آغاز كمكهاي اوليه. ميتوانيد از افراد ديگري براي انجام كارهاي زير كمك بخواهيد:
بيخطر كردن محل
انجام تماس تلفني براي درخواست كمك
آوردن تجهيزات كمكهاي اوليه
كنترل ترافيك و ناظران
كنترل خونريزي يا نگه داشتن يك اندام
خلوت كردن اطراف مصدوم
انتقال مصدوم به يك مكان بيخطر
برخورد با ناظران ممكن است افراد حاضر در صحنه حادثه بتوانند به راههاي مختلف به شما كمك كنند (مثلاً آوردن تجهيزات يا كنترل كردن ساير ناظران). به آنها بگوييد كه آموزشهاي مربوط به كمكهاي اوليه را پشت سر گذاردهايد و درخواستهاي خود را با صراحت مطرح كنيد.
كنترل كردن ناظران
واكنشهاي ناظران ممكن است باعث شود كه شما نگران يا حتي عصباني شويد. ممكن است اين افراد هيچ آموزشي درباره اين كمكهاي اوليه نديده باشند و احساس ترس يا بيفايده بودن كنند. در صورتي كه اين عده خود در حادثه حضور داشته باشند و يا شاهد آن بودهاند، ممكن است آسيب ديده باشند و قطعاً دلواپس و نگران خواهند بود. اگر به هر طريقي نياز به كمك يك ناظر داشتيد، اين مطالب را فراموش نكنيد. روشي قاطعانه توأم با خوش رفتاري به كار بگيريد.
تماس تلفني براي درخواست كمك
شما ميتوانيد با تلفن به تعدادي از مراكز، درخواست كمك كنيد.
خدمات اورژانس: پليس، مراكز آتشنشاني يا مراكز آمبولانس؛ گروههاي نجات معدن، كوهستان، غار و بيابان؛ نيروهاي حراست ساحل (گارد ساحلي)
خدمات شهري: گاز، برق يا آب
خدمات سلامت: پزشكان، دندانپزشكان، پرستاران، ماماها تماسهاي اورژانس رايگان هستند و از طريق تمام دستگاههاي تلفن (مثل تلفنهاي اتومبيل يا تلفنهاي همراه) قابل انجام هستند. در جادههاي ماشين رو، در هر چندكيلومتر يك دستگاه تلفن اورژانس وجود دارد؛ پيكانهاي روي تيركهاي نشانگر كه بين اين تلفنها واقع شدهاند، جهت نزديكترين تلفن را نشان ميدهند. براي فراخواني كمك از طريق اين تلفنها، تنها كافي است گوشي را برداريد و شماره تلفن امداد را بگيريد؛ به درخواست شما پاسخ داده ميشود. اگر براي درخواست كمك از طريق تلفن، مجبور به ترك مصدوم هستيد، قبلاً با انجام عمليات حياتي، خطرهاي تهديدكننده را در مصدوم به حداقل برسانيد (به « ارزيابي اوليه » مراجعه كنيد). تماس خود را كوتاه ولي دقيق انجام دهيد. اگر از شخص ديگري خواستيد كه اين تماس را برقرار سازد، از او بخواهيد كه (پس از انجام تماس) برگردد و شما را از آمدن نيروهاي امدادي، مطمئن سازد.
برقراري تماس تلفني
وقتي با تلفن اورژانس تماس ميگيريد، در مورد خدمات موردنياز شما سؤال ميشود و سپس به افسر كنترل مربوطه وصل ميشويد. اگر با چندين مصدوم مواجه شدهايد، آمبولانس درخواست كنيد؛ مركز آمبولانس به ساير مراكز خدماتي اطلاع خواهد داد. اگر در مورد موقعيت مكاني خود مطمئن نيستيد، هراس به خود راه ندهيد. سعي كنيد از بوميان و اطرافيان موقعيت جغرافيايي محل را جويا شويد. ممكن است از شما بخواهند كه براي «نشان دادن راه» خدمات اورژانس، در كنار دستگاه تلفن بمانيد. اگر ميخواهيد شخصي را براي انجام اين كار روانه كنيد، مطمئن شويد كه وي اهميت موضوع را درك كرده است و گزارش ماجرا را به شما خواهد رساند.
تماس با مركز خدمات اورژانس سعي كنيد خونسردي خود را حفظ كنيد تا بتوانيد تمام اطلاعات موردنياز مركز خدمات اورژانس را ارايه كنيد. تا زماني كه افسر كنترل بتواند خط شما را رديابي كند، تلفن را قطع نكنيد.
اطلاعاتي كه بايد در اختيار اورژانس قرار دهيد؟
- نام خود را درست بيان كنيد و ذكر كنيد كه به اندازه ظرفيت خود به عنوان يك ارايهكننده كمكهاي اوليه، مشغول به فعاليت هستيد. جزييات زير ضروري هستند:
- شماره تلفن خودتان
- محل دقيق حادثه
در صورت امكان، نام يا شماره جاده را بدهيد. هرگونه تقاطع يا نشانه ديگرا را ذكر كنيد.
- نوع و سنگيني مورد اورژانس؛ بهعنوان مثال «حادثه رانندگي، دو ماشين، جاده مسدود شده، 3 نفر گير افتادهاند».
- تعداد، جنس و سن تقريبي مصدومان و هر چيزي كه در مورد وضعيت آنها ميدانيد؛ بهعنوان مثال «مرد، پنجاه و چند ساله، مشكوك به حمله قلبي، ايست قلبي».
- جزييات هر نوع خطر مثل گاز، مواد سمي، صدمه خطوط نيرو يا وضع آب و هوا (مثلاً مه يا جاده يخ زده).
مصدومان متعدد
در وضعيتهايي مثل حوادث ترافيكي عمده، ممكن است مجبور باشيد همزمان به چندين مصدوم رسيدگي كنيد. ممكن است تنها يا همراه با ساير ارايهكنندگان كمكهاي اوليه مشغول كار باشيد و يا به متخصصان كمك برسانيد. در هر كدام از اين وضعيتها، استفاده از يك راه و روش منظم توأم با خونسردي در آشفتگي و هرج و مرج ابتدايي، بسيار مهم است. در ابتدا تمام مصدومان بيهوش را شناسايي كرده، بر سر آنها حاضر شويد و با انجام ارزيابي اوليه هرگونه آسيب تهديدكننده حيات را شناسايي و درمان كنيد.
نحوه برخورد با حادثه
حوادث عمدهاي كه تعداد زيادي مصدوم به جاي ميگذارند، فشار توانفرسايي بر دوش نجاتدهندگان وارد ميكنند. مجربترين ارايهكننده كمكهاي اوليه كه در محل حادثه حاضر است، بايد مسؤوليت را بر عهده بگيرد. اولين كار آن است كه مطمئن شويد با مراكز خدمات اورژانس تماس گرفته شده و اطلاعات دقيق در مورد حادثه، در اختيار آنها گذاشته شده است. اولويت بعدي، ارزيابي صحنه حادثه و در صورت امكان، بيخطر ساختن آن است. سپس، ارايه كمكهاي اوليه اورژانس را در صورت بيخطر بودن، آغاز كنيد. در صورتي كه ساير ارايهكنندگان كمكهاي اوليه از راه رسيدند، در حد توان اطلاعات در اختيارشان بگذاريد. با ورود خدمات اورژانس، افسر ارشد كنترل اوضاع را در دست خواهد گرفت. در حوادث عمده، پليس محلهايي را براي تجمع اختصاص ميدهد و افسراني را براي دريافت گزارشهاي نجاتدهندگان منصوب ميكند. از بين نبردن شواهد موجود در محل حادثه بسيار مهم است چون ممكن است در آينده نياز به تحقيقات قانوني باشد.
نقش ارايهكننده كمكهاي اوليه
در حوادث عمومي عمده (بهخصوص وقتي كه يك پزشك در گروه شما حضور دارد)، ارايهكنندگان كمكهاي اوليه تا زمان ورود آمبولانس و ساير خدمات، نقش گروه پزشكي حاضر در محل را ايفا ميكنند. با ورود اين افراد، نقش شما در رسيدگي به حادثه، كاهش مييابد. در تمام حوادث عمده، در صورتي كه يكي از اعضاي خدمات اورژانس از شما درخواست كند كه صحنه را ترك كنيد، بايد اين كار را انجام دهيد. البته ممكن است از شما درخواست شود كه با انجام كارهاي سادهاي (مثل در دست گرفتن سرم يا نگه داشتن اندام آسيب ديده) به گروه پزشكي ياري برسانيد. هميشه به اين درخواستها پاسخ مثبت بدهيد؛ از كمك شما به غايت تقدير خواهد شد.
چه كمكي از دست شما برميآيد
- مصدوماني را كه آسيب جدي دارند شناسايي و براي درمان فوري علامتگذاري كنيد. تمام مصدوماني را كه آسيب جزيي دارند به سرعت از محل منتقل كنيد تا دسترسي به موارد جدي، تسهيل شود؛ آسيبهاي جزيي را ميتوان در فرصت مناسب درمان كرد. اين كار را «ترياژ» مينامند.
- مصدوماني را كه واضحاً فوت كردهاند، رها كنيد. به اين طريق شما ميتوانيد به ساير مصدوماني كه نياز به كمك دارند، بهطور مؤثر رسيدگي كنيد.
- بر روي تمام مصدومان، برچسبي شامل نام آنها و جزيياتي درباره وضعيتشان قرار دهيد تا اطلاعات دقيقي براي پرسنل پزشكي فراهم كرده باشيد.
- به كاركنان و ساكنان نزديك به محل حادثه، نسبت به وجود خطرهاي بيشتر (پنهان) هشدار دهيد.
اولويتبندي : مصدوماني را كه آسيبهاي جزيي دارند، از سر راه دور كنيد تا پرسنل اورژانس بتوانند بر سر مصدوماني كه آسيبهاي جديتري دارند، حاضر شوند.
د کـــتـــر ســـرد ا ر Dr. Serdar
Türkmen Medikal
قــونــگــشــیــلار
لینکهای متنوع
وبلاگهای جامعه پزشکی
کـانـادا Canada
مطالب علمی پزشکی ترکمنی
- ABŞ we Doňuz dümew
- “Türkmenhimiýa” Döwlet konserniniň Himiýa instituty
- Sinkiň yetmezçiliginde yüze çykyp biljek wakalar
- Dońyz dümewi
- Gyzzyrma garşy göreşmegiň bütindünýä güni
- GÖWRELILIK DÖWRÜNIŇ ÖSÜŞ BIOLOGIÝASY (4-6-nji aý)
- What causes erectile dysfunction?
- Tuberculosis (TB) in Turkmenistan
- Biz barada , ylym we bilim barad
- Türkmenistanyň baýramçylygy
دیدگاه ها