بانک اطلاعات پزشکی پاراسات Medical Database Parasat

شمایل

* تشریح بیماریها * اخبار روز پزشکی * مسائل خانوادگی * خواندنیها از شهرستانها

درمان آریتمی با: ابلیشن ‏‎(RF ablation)‎‏ ‏، داروهای ضد آریتمی و كاردیوورژن

درمان آریتمی براساس نوع و شدت و میزان خطر ناشی از آن می باشد. ممكن است برخی ‏از آریتمی ها از قبیل ‏PAC,PVC‏ نیاز به هیچ گونه درمانی نداشته باشند و یا در صورت ‏علائمی نظیر طپش قلب با داروهای ساده از قبیل پروپرانولول درمان شوند. برخی آریتمی ‏ها نظیر تاكی كاردی دهلیزی، فلوتر دهلیزی و یا آریتمی های خوش خیم بطنی علیرغم ‏كم خطر بودن ممكن است با طپش قلب غیر قابل تحمل و علائم شدید همراه باشند كه در ‏این صورت باید مورد درمان قرار گیرند. اگرچه درمان دارویی در اغلب بیماران با كاهش ‏علائم همراه است با این حال ابلیشین (‏ablation‏) در اغلب موارد به عنوان یك روش ‏مؤثر و كاملاً مطمئن در اغلب موارد برای درمان همیشگی این آریتمی ها توصیه می شود.‏

 

 

آریتمی های خطرناك بطنی در مبتلایان به بیماری قلبی و یا سندرم های آریتمی زا با خطر ‏مرگ ناگهانی همراه بوده و در صورت احتمال ایجاد باید پیشگیری از ایست قلبی با ‏دفیبریلاتور قلبی ‏ICDدر نظر گرفته شود. در این موارد درمان دارویی قابل اطمینان نیست ‏و فقط برای جلوگیری از آریتمی های منجر به شوك ‏ICD‏ در بیمارانی كه دفیبریلاتور ‏تعبیه شده دارند كاربرد دارد. ممكن است آریتمی بدخیم بطنی و خطرناك در بیمار به ‏صورت ناگهانی ایجاد شود. در صورتی كه ‏ICD‏ قبلا برای این بیمار تعبیه نشده باشد اگر ‏مراجعه فوری به بیمارستان انجام شود می توان با كاردیوورژن آریتمی را ختم كرد. در ‏غیر این صورت مرگ فرد حتمی است. كاربرد دیگر كاردیوورژن در ختم آریتمی های ‏خوش خیم است كه بادرمان دارویی قابل ختم نبوده اند. ‏

 

ابلیشن ‏‎(RF ablation)‎‏ ‏

 

داروهای ضد آریتمی

 

كاردیوورژن

×××××××××××××××××××

 

ابلیشن ‏‎(ablation)‎‏ ‏

یك روش درمانی موثر در درمان آریتمی های دهلیزی و برخی آریتمی های خوش خیم ‏بطنی می باشد. در این روش با استفاده از امواج رادیو فركانسی ‏‎(RF)‎‏ ناحیه كوچكی از ‏قلب كه كانون تولید آریتمی  می باشد از بین می رود. این روش درمانی كم خطر بوده و ‏عوارض جدی از قبیل آسیب به عضله قلب و یا خونریزی شدید به ندرت ایجاد می شود. ‏میزان موفقیت ‏ablation‏ در درمان قطعی آریتمی به نوع آریتمی بستگی دارد. در برخی ‏آریتمی ها از قبیل ‏PSVT‏ این میزان بیشتر از 95-90 درصد و در آریتمی هایی از قبیل ‏تاكی كاردی دهلیزی و یا تاكی كاردی های بطنی بیشتر از 85-80 درصد است. در ‏صورت درمان موفق آریتمی توسط ‏ablation‏ این درمان قطعی بوده و نیازی به مصرف ‏داروی ضد آریتمی نمی باشد. ‏

 

روش انجام كار(کلیک کنید)

 

‏ در صورتی كه حملات طپش قلب بعد از ‏ablation‏ ادامه یابد احتمال عود آریتمی ‏مطرح است. در حدود 5 درصد از بیمارانی كه ‏ablation‏ موفق داشته اند ممكن است در ‏طی 6 ماه بعد از عمل دچار عود آریتمی شوند. علت عود آریتمی در این موارد بهبود ‏ناحیه سوزانده شده و یا ناكافی بودن آسیب به محل كانون آریتمی به علت موقعیت خاص ‏این كانون می باشد. در صورتی كه بیمار تمایل داشته باشد ‏ablation‏ مجدد به راحتی ‏قابل انجام است. با این حال توصیه می شود كه ‏ablation‏ مجدد حداقل 6 هفته بعد از ‏عمل اول انجام شود. ‏

 

شرح کامل روش انجام ‏‎ ablation‎‏ ‏

معمولاً بیمار در روز انجام عمل بستری شده و در صورت مناسب بودن جواب آزمایشات به ‏اتاق كت لب منتقل می شود. 6 ساعت ناشتا بودن كافی است و ناحیه كشاله ران قبل از عمل ‏اصلاح ‏‎(shave)‎‏ می شود. لازم است كه بیمار لیست تمام داروهای مصرفی خود را به ‏پزشك ارائه دهد. گاهاً برخی داروهای مصرفی از قبیل آتنوولول، متوپرولول، پروپرانولول، ‏وراپامیل و داروهای ضد آریتمی منجر به تداخل در بررسی مناسب الكتروفیزیولوژی می ‏شوند و حتماً باید قطع شده باشند. ‏

 

پس از انتقال به كت لب بیمار برروی تخت مجهز به دستگاه فلوروسكوپی (تصویربرداری با ‏اشعه ‏X‏ ) می خوابد. معمولا نیازی به بیهوشی عمومی نیست و پس از استریل كردن نواحی ‏كشاله ران در دو طرف و پوشاندن بدن با پارچه های استریل، این نواحی به صورت موضعی ‏بی حس می شوند. پزشك متخصص قلب(فوق تخصص الكتروفیزیولوژی) كاتترهای ‏مخصوص را از طریق سیاهرگهای بزرگ ناحیه كشاله ران( سیاهرگ و گاهاً سرخرگ ‏فمورال) وارد كرده و باراهنمایی از فلوروسكوپی این كاتترها را به سمت قلب هدایت كرده و ‏در نواحی مورد نظر(دهلیز، بطن، گره دهلیزی- بطنی ویا محل مسیرهای فرعی) قرار می دهد.‏

 

 ‏ ‏

اطلاعات كامل از سرعت هدایت، وجود بلوك و عملكرد مناسب مسیرهای هدایتی به دست ‏آمده و وجود آریتمی مورد بررسی قرار می گیرد. در طی این عمل پالس های الكتریكی ‏كوچك به قلب وارد می شود كه ممكن است منجر به احساس طپش قلب در فرد شود.  پس ‏از ایجاد  آریتمی و یافتن کانون آن روش با استفاده از امواج رادیو فركانسی ‏‎(RF)‎‏ ناحیه ‏كوچكی از قلب كه كانون تولید آریتمی  می باشد از بین می رود. مدت زمان ابلیشن به طور ‏متوسط یك تا یك و نیم ساعت است اگرچه در برخی موارد مدت زمان طولانی تر قابل ‏انتظار است .‏

 

پس از پایان كار كاتترها از پای بیمار خارج شده و جهت كنترل خونریزی 5 دقیقه فشاردست ‏توسط پرستار بر روی نواحی كشاله ران انجام می شود. كیسه شن برروی پانسمان ها ‏قرارگرفته و بیمار به بخش منتقل می شود. بیمار تا 4 ساعت پس از پایان كار بی حركت بوده ‏و ریتم قلب كنترل می شود. حركت پا در طی این مدت با احتمال خونریزی همراه است ولی ‏پس از این مدت جایز است. روز بعد از عمل بیمار می تواند استحمام كرده و راه برود. پس از ‏ویزیت پزشك و صحبت در رابطه با اقدام های مورد نیاز بیمار قابل ترخیص می باشد.‏

 

××××××××××××××××

 

درمان دارویی ضد آریتمی

داروی انتخاب شده برای درمان آریتمی براساس نوع ، شدت و مكانیسم آریتمی انتخاب ‏می شوند. چهار گروه عمده دارویی برای آریتمی ها به كار می روند كه به صورت ‏خلاصه مورد اشاره قرار می گیرند: ‏

‏1- داروهای مسدود كننده كانال سدیم: پركاربردترین داروهای این گروه شامل كینیدین ‏‎(quinidin)‎‏ پروكایین آمید  ‏‎(procainamide)‎‏    مگزیلتین   ‏‎(mexiletin)‎‏ ‏لیدوكادوئین    ‏‎(lidocaine)‎‏ ، فلكاینید ‏‎(flecainide)‎‏  و پروپافنون ‏‎(propafenan)‎‏ ‏می باشند. برخی از دارو های فوق بیشتر در آریتمی های دهلیزی برخی و در آریتمی های ‏بطنی به كار می روند. پروپافنون و فلكاینید هم در آریتمی های دهلیزی و هم در آریتمی ‏های بطنی كاربرد دارند. با توجه به تاثیر این داروها بر مسیر طبیعی الكتریكی قلب ممكن ‏است در برخی بیماران كه زمینه برادیكاردی دارند منجر به تشدید ضربان كند قلب شود. ‏ضمنا داروهای فلكاینید و پروپافنون وگاهاً پروكایین آمید در بیماران مبتلا به نارسایی قلب ‏منجر به تشدید نارسایی و علائم آن می شوند. ‏

نكته: داروهای مسدود كننده كانال سدیم علیرغم اینكه در بسیاری از موارد منجر به قطع و ‏یا كاهش آریتمی اولیه می شوند اما با توجه به قابلیت اختلال در سیستم هدایتی قلب می ‏توانند منجر به ایجاد آریتمی های جدید شده كه گاهاً خطرناك می باشند. بنابراین تجویز ‏این داروها و میزان مصرف شده باید كاملاً تحت نظر متخصص قلب باشد. ‏

‏2- داروهای ضد سمپاتیك: این داروها كاربرد گسترده ای در درمان فشارخون، آنژین ‏قلبی، نارسایی قلب و همچنین آریتمی ها دارند. داروهایی از قبیل آتنولول، پروپرانولول، و ‏متوپرولول در كنترل علائم مبتلایان به ‏AF‏ ، تاكی كاردی های دهلیزی و آریتمی های ‏خوش خیم بطنی كاربرد دارند. بنابراین تجویز این داروها و تنظیم میزان مصرف شده ‏مخصوصاً در صورت مصرف هم زمان داروهای دیگر باید به دقت تحت نظر پزشك ‏متخصص قلب باشد. ‏

Sotalol‏  نیز در این گروه قرار دارد ولی با توجه به خواص ضد آریتمی بیشتر در درمان ‏ریتم ‏AF‏ و گاهاً آریتمی های بطنی كاربرد ویژه ای دارد.  عارضه مشترك تمام داروهای ‏فوق تشدید برادیكاردی در مبتلایان به گره سینوسی بیمار و همچنین بلوك قلبی می باشد. ‏عارضه دیگر این گروه دارویی تشدید آسم و نارسایی تنفسی در مبتلایان به بیماری ‏انسدادی ریوی می باشد. داروی سوتالول می تواند منجر به ایجاد آریتمی های جدید شود ‏كه گاهاً بسیار خطرناك است. بنابراین باید به دقت و تحت نظر پزشك متخصص قلب ‏تجویز شود. ‏

 

 

‏3- داروهای مهاركننده كلسیم: این داروها در كنترل فشار خون و تسكین دردآنژینی ناشی ‏از تنگی سرخرگ های قلبی كاربرد دارند. پركاربردترین داروی این گروه در درمان ‏آریتمی ها وراپامیل می باشد كه در درمان تاكی كاردی های دهلیزی ،كنترل ضربان قلب ‏در مبتلایان به ‏AF‏ و همچنین برخی آریتمی های خوش خیم بطنی به كار می رود. در ‏مواردی كه بیمار به علت مشكلات تنفسی قادر به استفاده از مهار كننده های سمپاتیك ‏نمی باشد از وراپامیل می توان به عنوان داروی جایگزین استفاده كرد. عارضه مهم ‏وراپامیل تشدید ضربان كند قلب در بیماران مبتلا به برادیكاردی می باشد. ضمنا وراپامیل ‏در مبتلایان به نارسایی قلب به علت تشدید بیماری ممنوع است.‏

‏4- داروهای مهاركننده كانال پتاسیم: آمیودارون  ‏‎(amiodarone)‎‏  و سوتالول‏‎ ‎‎(sotalol)‎‏ پركاربردترین داروهای این گروه می باشند كه معمولاً تاثیر زیادی بر قدرت ‏انقباضی قلب نداشته و در بیماران مبتلا به نارسایی قلب قابل استفاده می باشند. ضمنًا ایجاد ‏آریتمی های جدید توسط این داروها نسبت به داروهای مهار كننده كانال سدیم كمتر ‏بوده و خطرات كمتری دارند. این داروها در درمان آریتمی های دهلیزی و بطنی موثر ‏بوده و نسبت به سایر داروها موفقیت بیشتری دارند. عارضه مشترك داروهای این گروه ‏ایجاد ‏QT‏ طولانی و ایجاد آریتمی های خطرناك بطنی می باشد. ‏

آمیودارون و سوتالول می توانند منجر به تشدید كندی ضربان قلب در مبتلایان به ‏برادیكاردی شوند. آمیودارون می تواند عوارض وخیم و خطرناكی داشته باشد. مسمومیت ‏ریوی، اختلال كاركرد غده تیروئید، عوارض پوستی، رسوب قرنیه و تخریب عصب ‏چشمی مخصوصاً در صورتی كه میزان مصرف شده بالا باشد( بیشتر از 300 میلی گرم ‏روزانه) ایجاد می شوند.  بنابراین بررسی های دوره ای (گرافی قفسه سینه، آزمون تیروئید ‏و معاینه چشم پزشكی) الزامی است. ‏

 

دیگوكسین: از قدیمی ترین دارو های ضد آریتمی است. مهم ترین كاربرد این دارو ‏تقویت قدرت عضلانی در مبتلایان به نارسایی قلب است. كاربرد دیگر این دارو در ‏مبتلایان به ‏AF‏ می باشد. دیگوكسین با كاهش هدایت گره دهلیزی- بطنی منجر به ‏كاهش ضربان قلب ناشی از ریتم ‏AF‏ و در نتیجه كاهش طپش قلب و علائم بیمار می ‏شود. دیگوكیسن بسیارمهم است. چراكه در صورت مصرف بیش از حد منجر به آریتمی ‏های خطرناك بطنی می شود. دقت در تنظیم دوز دیگوكسین در مبتلایان به نارسایی كلیه ‏و در سالمندان اهمیت بیشتری دارد چراكه در این موارد مسمومیت با دیگوكسین شایع تر ‏است. ضمناً مصرف همزمان برخی داروها از قبیل داروهای ضد آریتمی با خطر بیشتر ‏مسمومیت با دیگوكسین همراه بوده و حتماً باید تحت نظر پزشك باشد. ‏

 

 

××××××××××××××××××××

 

 

كاردیوورژن ‏‎(cardioversion)‎

همه ما بارها در فیلم های سینمایی صحنه شوك الكتریكی به بیماران بدحال در ‏بیمارستان ها را دیده ایم. این اقدام درمانی اصطلاحاً كاردیوورژن نام دارد. بر خلاف ‏تصور اغلب افراد كه این عمل را ترسناك و غالباً غیر موفق می دانند، در حقیقت ‏كاردیوورژن یك روش كاملاً مؤثر در قطع آریتمی های قلبی بوده و با امكانات موجود ‏در بخش های ویژه بدون ایجاد یك خاطره بد در بیمار قابل انجام است . ‏

 

 

 

 

 

 

كاردیوورژن چیست؟

 

اصطلاح كاردیوورژن به معنی برطرف كردن آریتمی قلبی و برگرداندن ریتم طبیعی ‏قلب می باشد. آریتمی های خطرناك از قبیل آریتمی های بدخیم بطنی در صورت عدم ‏درمان فوری منجر به مرگ فرد می شوند ولی در صورت مراجعه فوری با كاردیوورژن ‏قابل برگشت می باشند. گاهاً آریتمی های خوش خیم تر از قبیل ‏AF‏ و فلوتردهلیزی ‏به درمان دارویی مقاوم بوده ولی با كاردیوورژن به راحتی قابل درمان می باشد. ‏

 

 

كاردیوورژن چگونه انجام می شود؟

كاردیوورژن الزاماً به وسیله شوك الكتریكی انجام نمی شود. گاهاً در صورت خوش ‏خیم بودن آریتمی می توان با تزریق وریدی داروهایی از قبیل آمیودارون، پروكائین ‏آمید و… آریتمی را قطع كرد كه در این موارد اصطلاح كاردیوورژن دارویی به كار می ‏رود. درمواردی كه آریتمی خطرناك و تهدید كننده حیات وجود داشته و فرصت كافی ‏برای درمان دارویی وجود ندارد و همچنین درمواردی كه كاردیوورژن دارویی موفق ‏نبوده است از كاردیوورژن الكتریكی استفاده می شود.‏

 

 

 

 

 

 

‏ كاردیوورژن الكتریكی الزاماً در بخش ویژه و مجهز به امكانات كامل انجام می شود. ‏در صورتی كه بیمار بعلت آریتمی های خطرناك بطنی فاقد هوشیاری باشد نیازی به ‏داروهای خواب آور نیست و شوك الكتریكی از طریق دسته های ‏‎(Paddle)‎‏ دستگاه ‏برروی قفسه سینه وارد می شود. در صورت درمان موفق، بیمار بعد از به هوش آمدن ‏خاطره ای از درمان انجام شده ندارد. در صورتی كه مدت زیادی از شروع آریتمی ‏بطنی گذشته باشد ممكن است نیاز به چند بار شوك باشد. بعنوان یك قاعده كلی هر ‏قدر زمان بیشتری از شروع آریتمی خطرناك بطنی گذشته باشد احتمال موفقیت درمان ‏كمتر می شود و در صورتی كه از شروع آریتمی بیشتر از 20-15 دقیقه گذشته باشد ‏احتمال نجات بیمار بسیار كم است. ‏

 

 

كاردیوورژن در آریتمی های خوش خیم

گاها آریتمی هایی نظیرAF‏ و فلوتر دهلیزی و سایر آریتمی های خوش خیم با درمان ‏دارویی قطع نمی شوند و ادامه علائم و مشكلات ایجاد شده توسط این آریتمی ها ‏برای بیمار لزوم كاردیوورژن الكتریكی را ایجاب می كند. در این موارد بیمار ابتدا در ‏بخش ویژه بستری شده و آزمایشات ابتدایی انجام می شود. ممكن است نیاز به ‏اكوكاردیوگرافی از طریق مری برای اطمینان از عدم وجود لخته داخل قلبی باشد ( ‏مخصوصاً در مبتلایان به ‏AF‏ ) و یا یك دوره 4-3 هفته ای درمان ضد انعقادی برای ‏برطرف كردن لخته قبل از بستری انجام شود. بعد از اقدامات فوق بیمار بعد از 4-3 ‏ساعت ناشتا بودن برروی تخت مجهز به امكانات كامل بستری شده و با حضور ‏تكنیسین بیهوشی با تجویز داروهای خواب آور، بیهوشی سبك برای بیمار ایجاد می ‏شود. پس از اطمینان از ایجاد بیهوشی كافی، كاردیوورژن الكتریكی انجام می شود كه ‏البته ممكن است این عمل بیشتراز یك بار انجام شود. با این حال با توجه به بیهوش ‏بودن بیمار، فرد بعد از درمان هیچ خاطره ای از عمل انجام شده ندارد. عمل كاردیو ‏ورژن غالباً یك روش كم خطر وبا میزان موفقیت بالا در رفع آریتمی ها می باشد. البته ‏در برخی مبتلایان به ‏AF‏ طول كشیده مخصوصاً در صورت وجود بیماری دریچه ای و ‏دهلیزهای بزرگ احتمال موفقیت كم می باشد و ممكن است نیاز به اقدامات درمانی ‏دیگر باشد. ‏

منبع: iranmed.info

 

 

 

Filed under: قـلـب و عـروق, آخـریـن مـطـالـب پـزشـکی, تکنولوژی پزشکی, دارو شـنـاسـی

RSS پزشکی

بخشهای تخصصی

RSS تیتر اخبار جدید پزشکی

  • خطایی رخ داد! احتمالا خوراک از کار افتاده. بعدا دوباره تلاش کنید.

آرشیو

آمار سایت

  • 2,636,848 hits
%d وب‌نوشت‌نویس این را دوست دارند: